विराेधाभाष

कविता

“विराेधाभाष”

मुक्ति भण्डारी

एकाविहानै उठेर दाैडिन्छु
दाैडधुपलाई जिन्दगी भनेर ।
सडकमा एउटा ठिटो
विज्ञापनलाई समाचार भनेर बेचिरहेछ,
हेडलाईन हेर्छु
स्पष्ट देखिन्छ
पत्रिकाले गधालाई “नेता” भनेर छापेछ ।
एउटा चिया पसलमा पस्छु
पसल्निले कालो चियालाई “ब्ल्याक टि” भनेर खुवाई
म पनि दङ्गै परेर पिइदिएँ
अाहा! कालो चियाभन्दा त ब्ल्याक टि मीठो ।

घर फर्केपछि श्रीमती हाजिर भइन
दिनभरिकाे प्रगति विवरण लिएर
छाेरालाई कारागार पठाइछन् “हाेस्टेल” भनेर
उता छाेराले सिकेछ-
स्याउलाई “एप्पल” भन्न
बिरालोलाई “क्याट”
दाइलाई “ब्राे”
भैंसीलाई “बफ”
अामालाई “मम्”
र बुवालाई “ड्याड” भन्न ।
र सिकेछ थुप्रै “नेपाङ्ग्रेजी” बाेल्न ।
म विश्वस्त छु एकदिन छाेराले मलाई “सुड्ढाे” र
उनलाई “सुड्ढी” भन्न पनि सिक्ने छ ।
टिभी खाेल्छु
तीज अाइसकेछ
एक हूल कलाकारले बजार तताएछन्
रत्याैलीलाई “तिज गीत” भनेर
नाङ्गो नाचलाई “कल्चर डान्स” भनेर
झट्ट सम्झेँ
उफ् !
अब श्रीमतीले सताउने सिजन अाएछ
जाँडलाई “दर” भनेर
चप्पललाई “सेन्डिल” भनेर
यस्तै यस्तै अनेक भनेर
जे नभन्नु थियो त्यै भनेर ।
यै सिजनमा कति प्रियाहरु व्रत बस्छन्
जँड्याहालाई “पतिदेव” भनेर
ऊ उतै लठ्ठिन्छ
भट्टिवालीलाई “डार्लिङ” भनेर
श्रीमतीलाई “खेलाैना” भनेर ।
यस्तै दिग्भ्रममा अाँसु झारिरहन्छन्
कैयन अामाहरु
विदेशीकाे भरियालाई “छाेराे” भनेर
मालिकहरुले
भरियाकाे देशमा दु:ख पर्दा
कुहिएको चामल पठाउँछन् “राहात” भनेर
अनि
हामी त्यसैलाई स्वाद मानी मानी खान्छाैं
“ब्राउन राइस” भनेर
गनाएकाे ठेकालाई बसायाे भनेझैं
दुर्गन्धलाई बास्ना भनेर ।
अाफू राजा बन्न
हजारौं मान्छेकाे नाक कान काट्ने
पृथ्वीनारायणलाई हामी पूजा गर्छौं
“राष्ट्रनिर्माता” भनेर ।
बुद्धकाे देशमा युद्ध गरियो
मान्छे मार्नुलाई “क्रान्ति” भनेर ।
कैलेकाहीँ अाफैसँग
प्रश्न गर्न मन लाग्छ
कतै म अर्को दिग्भ्रममा त छैन
नेपाललाई “स्वतन्त्र देश” भनेर
र अाफूलाई
याे देशकाे नागरिक भनेर?
चुड्किलालाई गजल/मुक्तक
अात्मगन्थनलाई उपन्यास
भनिने याे समयमा
म पनि तपाईंलाई
एउटा निबन्ध सुनाएँ “कविता” भनेर ।
धन्यवाद !
-मुक्ति भण्डारी