पुस्तक, मान्छे र प्रेम

पुस्तक, मान्छे र प्रेम
(एक अंश)
...कुनै कुनै पुस्तकहरू यस्ता हुन्छन्, जुन वर्षौं पहिलेदेखि आफूसँग भएर पनि बेवास्तामा परेका । कतै दराजको कुनामा फ्याँकिएका । तर यस्तो पनि दिन आउँछ त्यै वेवास्तामा परेको पुस्तकलाई काखी च्याँपेर कतै एकान्तमा पसिन्छ र घण्टौं रमाइन्छ । कतै आँसु झार्दै त कतै पेट मिचिमिचि हाँस्दै । अनि पढिसकेपछि भित्री दिलमा अमिलो हुन्छ, एउटा गहिरो पछुतो हुन्छ त्यसलाई ढिलो गरी पढेकोमा र एउटा झिनो आनन्द पनि हुन्छ कम्तीमा पढ्न त पढेँ ढिलै भए पनि । कुनै कुनै पुस्तक त झन् सिरानीमै राख्न मन लाग्छ । एकाविहानै उठ्यो, चियासँगै दुईचार हरफ पढ्यो, मुसुक्क हाँस्यो । तिमी पनि एउटा त्यस्तै गम्भीर पुस्तक रै’छौ भुन्टी ! जसलाई ढिलो गरी पढेकोमा आत्मग्लानी र ढिलै भए पनि पढेकोमा सन्तुष्टि मिलेको छ । माफ गर, सायद मैले गलत बिम्बको प्रयोग गरेँ कि ! भर्खरै मैले एकजना गुरुको भनाइ सम्झेँ—‘पुस्तक मृत मान्छे हो भने मान्छे जीवित पुस्तक ।’ तिमी पनि त एउटा जीवित पुस्तक हौ । तर यस्तो पुस्तक जसमा नयाँ नयाँ अध्यायहरू थप्ने प्रसस्त सम्भावनाहरू बाँकी छन् । आऊ, सँगै मिलेर एउटा सुन्दर कृति सृजना गरौं ।
©मुक्ति भण्डारी